به فارسى به من ((انبه (( مى گویند و اعراب آنرا معرب کرده ((انبج (( خوانده اند در کتب قدیمى ((موانبه (( و نغزک نیز ذکر شده است .
زادگاه اولیه من هندوستان و نواحى استوایى است و اکنون در بلوچستان است . غرغره ى این عصاره ، مخلوط با کمى آب جهت دردگلو و اورام لوزتین بکار مى رود. پوست من داراى 15 تا 18 درصد تانن است ، و یک قاشق چاى خورى کوبیده آن دو مرتبه در روز براى معالجه اسهال کافى است ، برگ هاى مرا در هندوستان به یک دسته از پستانداران که سم آنها دو شقه است مى دهند و از ادرار آن ها رنگ زردى مى گیرند که در رنگرزى و نقاشى بکار مى رود، صمغ درخت من کمى در آب حل مى شود و از انواع صمغ عربى است .
درخت من از بزرگتر از درخت گردو است . میوه من ابتدا گس و بعد ترش ‍ مى شود، و در اثر زیاد ماندن در روى درخت ، کم کم شیرین مى گردد.
میوه من بوى خوشى نظیر عنبر دارد، مقوى جسم و روح و اعضاى دستگاه گوارش است . کلیه و مثانه را باز و تقویت مى کند - دهان را خوشبو کرده ، و رنگ چهره را باز مى کند. براى خفقان سرفه - سیاه سرفه - تنگ نفس و انواع سردرد و معالجه اسهال و دردهاى قولنجى زیاد تجویز مى شود. مسکن عطش بوده ، اشخاص لاغر را فربه مى نماید. پیشاب آور و ملین است . زیاده روى در خوردن من براى صاحبان مزاج گرم خوب نیست ، و خوردن من در شکم خالى ناراحت کننده مى باشد مخصوصا نباید ترشى مرا در موقع گرسنگى خورد، بلکه بهتر است ، آنرا در نیمه دوم غذا، یعنى موقعى که التهاب گرسنگى خوابید همراه با خوراک تناول نمود. مربا و ترشى من ، براى تقویت معده اثرى نیکو دارد.

غدیر